من و حامد طالبی، دو جور آدم متفاوتیم که اگر از صدمتری چشم‌ تو چشم بشویم، حال جفت‌مان به هم می‌ریزد. کلا یکی-دو بار هم‌صحبت شدیم و چندبار -اتفاقا- یک‌جا بوده‌ایم و از دور دیده‌ایم همدیگر را.
به خصوص محض خاطر قلم مزخرفش، نگاه دوست‌نداشتنی‌اش و رفتار مسخره‌اش، هیچ ارادتی به هم نداریم و این، از همان یکی-دو برخورد، برای هر دوی ما تثبیت شده. اما، ما جماعت ریشو، گوشت هم را بخوریم، استخوان هم را دور نمی‌ریزیم. این یک اصل است برای ما. اصلا نفرتِ‌ خیلی‌ها از ما، به همین دلیل است.
امشب، دیدم کسی، جایی اسم حامد طالبی را آورده بود. در کامنت‌ها، دو نفر که یکی‌شان را خوب می‌شناسم،‌ آمده بودند و فحش‌های رکیک نوشته بودند. خب، محض خاطر آن نامحترمه که چندی‌ست...؛ باید بگویم که آن فحش، بخورد توی سر خودت. اگر بنا است کسی به حامد طالبی فحش بدهد، منِ ریشو هستم که اگر چیزی بهش می‌گویم، از سر دوستی است، نه از سر «سوزی»
و این‌جا است که باید گفت: بگوئید، بگوئید، من که می‌دانم کجایتان می‌سوزد.
والسلام