ملتی هستیم، که هر از چند گاهی می‌گردیم، یکی را پیدا می‌کنیم تا بشود همهٔ تقصیرهای عالم را انداخت گردنش. حالا، نوبت احمدی‌نژاد است. و هیچ هم ملاحظه نداریم که او، هر چه باشد - بد و خوب - رئیس جمهور کشور ما است و هیچ ملتی، قانونش، پرچمش، سرود ملی‌اش و رئیس جمهورش را زیر لگد نمی‌گیرد، ناسزا بارش نمی‌کند و مدام با بادِ هر شایعه، چیزی بهش نمی‌چسباند.... ملتی هستیم که لنگه نداریم.

گاهی وقت‌ها آدم‌هایی پا به حرفهٔ من می‌گذارند و کارهایی می‌کنند، که دیگر شرمم می‌شود بگویم روزنامه‌نگارم. گاهی وقت‌ها، چیزهایی می‌بینم که اگر با این حرفه آشنا نباشید، حتا نمی‌توانید تصورش را بکنید.
خوف می‌کنم از این دنیای بی‌شرم.

جی‌میل، (پوسته؟) تِمی دارد به اسمِ Tree که از مدت‌ها پیش انتخابش کرده‌ام برای جی‌میلم. زیرش عکسِ یک درخت  پر برگ است که نمی‌دانم اسمش چیست. شاید گردو باشد. شاید هم چیز دیگری. بالاش، به تناسب آب و هوایِ شهری که کاربر در تنظیمات انتخاب کرده است، متغیر است. گاهی ابری است، گاهی بارانی، گاهی برفی، گاهی آفتابی و خلاصه هرجور هوای دیگری.
من در تنظیمات جی‌میلم، شهر تهران را انتخاب کرده‌ام. از اول زمستان، بالای جی‌میلم بارها برفی یا بارانی شده. و هربار، من، خوشحال از بارش برف یا باران، از پنجره طبقه چهارم محل کارم، سرک کشیده‌ام بیرون، تا ببینم برفی که دارد می‌بارد و جی‌میل به باریدنش شهادت می‌دهد، چه‌جور برفی است. آب‌دار است یا نه؟ سنگین است یا نه؟ اما هربار می‌بینم که خبری از برف و بوران نیست.
حالا امروز، می‌خواهم پوستهٔ جی‌میلم را عوض کنم تا دیگر گولش را نخورم و بی‌خودی امیدوارِ باریدن برف نشوم.
انگار دروغ، شده‌ است «کبیرهٔ فراگیر» و حتا جی‌میل هم از ساختنش ابایی ندارد.

---

پی‌نوشت: من تو فکرِ زمستان و پوستهٔ جی‌میلم. آبدارچی‌مان امروز ناهار نان و پنیر خورد.