حالا دوباره یک بازی جدید داریم. تله‌ویزیون می‌گردد و از زیر خاک هم که شده، همه ترانه و تصنیف‌های مربوط به ایران و وطن را بیرون می‌کشد و می‌گذارد در نوبت پخش. یک بازی تازه داریم و دوباره کرد و لر و بلوچ و ترک و گیلک و مازنی و فارس و غیرو و غیرو و غیرو آمده‌اند جزء آدمی‌زاد. حالا وقت‌اش شده یک سری بزنیم به مرکز اردبیل. سرزمین لطیفه‌های بی‌لطافت. بعد می‌رویم قزوین. رئیس جمهور می‌گوید برخلاف دیدگاه عامه، زنان گیلانی پاک‌دامن هستند.

روزنامه‌ها را یک نگاه سرسری می‌اندازم. حتا شعور تیتر زدن هم ندارند. خودتان قضاوت کنید. این تیتر امروز تهران امروز است: «جدال فهرست‌ها، رویارویی چهره‌ها». موش کور بخورد سردبیر را.

ما –همان عوام- انگار که از خواب اصحاب کهف بیدار شده‌ایم و تازه یادمان افتاده که ماست گران است، گوشت گران است، آبرو ارزان است و الخ و الخ و الخ. بعله، تازه یادمان افتاده و این را صدالبته از صدقه سری نامزدهای محترم انتخاباتی داریم. همان دوستانی که وقتی سه سال پیش ازشان پرسیدیم عیدی چقدر گرفته‌اید؟ گفتند الله الله هیچی. و ما هم لابد گلابی بودیم!

بله عزیزان من. ما تازه بیدار شده‌ایم. مهم شده‌ایم. نه فقط ما، که از آسفالت کف خیابان (که هیچ ربطی به نماینده مجلس ندارد) گرفته تا عروسی برادر بزرگه‌ی ننه خاور خدابیامرز هم برای نامزدها مهم شده است.

اوضاع خنده‌داری است. حس میهن‌پرستی‌تان اگر گل نکند، دور از جان، زبانم لال ... شده‌اید لابد. یک فکری بکنید برای خودتان. اگر با این همه سرود و ترانه و تصنیف تصمیم نگرفته‌اید رای بدهید، حتما یک چیزی‌تان می‌شود!

گل بگیرند در رسانه‌ی جمهوری اسلامی که خیال می‌کند مردم به هوای چهارتا ترانه شجریان و فلان و بهمان می‌روند رای می‌دهند. خاک تو سر نامزدها و مسؤولانی که خیال می‌کنند مردم به هوای آن‌ها رای می‌دهند.

خیر حضرات! مردم رای می‌دهند برای یک چیزهایی که شما در منتهای وجودتان هم بهشان دست نخواهید یافت. مردم رای می‌دهند تا دهن آدم‌هایی را سرویس کنند و پوز کسانی را بزنند که خیال می‌کنند مردم هستند برای چاپیدن. مردم رای می‌دهند، با هزارها دلیل. رای می‌دهند نه به خاطر روی کار آمدن فلانی و فلانی (البته یادتان باشد هیچ‌کدام دوستان مجلس هفتم معتاد نبود، با منشی‌اش در دفترکار مراوده جنسی نداشت)، بلکه رای می‌دهند به دلایلی که عقلتان هم بهش نمی‌رسد.

 

مثل روز روشن است که چه خواهد شد. باز هم ناراضی خواهیم بود. خودمان رای می‌دهیم و خودمان می‌نالیم اما مردم صبوری هستیم و تحمل می‌کنیم. چون اهداف بزرگ‌تری در ذهن داریم که خدا می‌داند.

و مطمئنا رای من توی آخور اصلاح‌طلبکاران نخواهد رفت. هرچه گند زده‌اند بس است.