فکر کن؛ آ‌ن‌قدر بی‌دغدغه باشی که بشوی خانم مارپل، یا آقای هرکول پوآرو. بی‌هیچ فکرِ اضافه‌ای، جز آن‌ها که انتخاب کرده‌ای.
این‌ها مالِ فرق جامعه‌ای مثل جامعه ما با جوامع غربی‌ست یا فقط قصه است؟
اگر قصه است، پس چرا غربی‌ها، تا این‌قدر داستان‌نویس‌های خوبی‌اند؟ بدونِ آن‌که بخواهند جنگ نرم کنند یا در داستان پیام داشته باشند، دارند دنیا را می‌گیرند... رزمایش جنگ سایبری هم برگزار نمی‌کنند، پول مفت نفت هم ندارند که بدهند به فلان نهاد تا به اسم جنگ نرم به هدرش بدهد.
خدایا! یعنی خواب می‌بینیم ما؟ یعنی این‌ها همه یک کابوس است و تمام می‌شود بالاخره؟
آقای پل آوستر! نظر شما چیست؟ چرا شما یک یهودی‌زادهٔ رمان‌نویسی و عین چی خوب رمان می‌نویسی، در عین حال فکرِ گرفتن دنیا نیستی...
ای خدا!