خدا این همه نعمت داده بهمون...
کدومش رو میبینیم؟
فقط غر میزنیم...
خدا! غلطنا... غلطنا... و اینا و اینا و اینا.
سهشنبه، اتفاق خاصی روی میدهد.
فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش، فحش.
این، نمونهای است از این صفحه. مطلب یک صفحه کارِ این قلم است و ایضاً انتخاب عکسش هم. قضاوت درباره عکس و مطلب و تیترش با عقلا و عرفا و فقهای قوم!
برای دیدن پی.دی.اف روی عکس کلیک کنید و اگر دوستدارید، عین متن را در خانه کتاب اشا بخوانید. قربان دادا.
بعضیها، در مواجهه با دیگران یا به تعبیر خودشان «دشمنان» یا «منافقان» منطق جالبی دارند. میگویند هرچه آنها بیشتر فحشمان بدهند و بیشتر نقدمان کنند، یعنی ما در مسیر درستیم و هرجا بیشتر از کاری نهیمان کنند، یعنی آن کار، درستترین کار است. این، یعنی که حضرات، بر محور همان «دشمنان» حرکت میکنند و درستی عملشان را با مقیاس «هتاکی» آنها میسنجند.
این میشود که چندماه از انتخابات میگذرد، آنوقت من باید اینجا بگویم هرچه در فلان آنلاین میخوانید، مربوط به سرویس فلان روزنامه فلان نیست و پای ما نگذارید...
والا!
لابد میدانید که روزنامه خبر از امروز تعطیل شد. یکی-دو روز قبل، نوشته بودم که این روزنامه تعطیل میشود بالاخره. راستش از روندی که پیش گرفته بود، میشد حدس زد. خود «خبر»یها گفتهاند که بیشتر بر «خبرآنلاین» تمرکز خواهند کرد.
به نظر شما، دردسر یک سایت، از روزنامه کمتر نیست؟
این، یعنی حرفت را میزنی، بی آنکه نیازی به جواب پس دادن داشته باشی. به همین راحتی. بنابراین، منتظر تندتر شدن موضعگیریها و لحنِ خبریها باشید.
همین.
در جایگاه کسی که «علاقهمند» و «تشنه» آموختن درباره «روزنامهنگاری آنلاین» یا همان سایبر ژورنالیسم است میگویم: در ایران، اغلب کسانی که درباره این موضوع میگویند، مینویسند یا میآموزند و میآموزانند، ذرهای دربارهاش اطلاعات ندارند و -درواقع- با سوءاستفاده از کماطلاعاتی روزنامهنگاران از این شیوهٔ کاری، فقط لاف میزنند تا نامی برای خود دست و پا کنند. همین و همین.
آیندهای که برای روزنامه آقای لاریجانی (خبر) به ذهنم میرسد این است:
بالاخره یکروز (نه چندان دور) توقیف میشود.
لاریجانی میرَهد، چون اسمش جایی نیست.
انتظامی میرَهد، چون اسمش در هزارتوی «عناوین» روزنامه پنهان شده.
چند خبرنگار جوان گیر میافتند...
زنده باد سیاست!
زنده باد لاریجانی