چندسالی بود که عده‌ای هزینه می‌کردند و به مناسبت سالروز تولد رهبری، جشن می‌گرفتند. قضیه آن‌قدر بیخ پیدا کرد و جشن، آن‌قدر گنده شد که بالأخره، خبر به گوش حضرت آیت الله خامنه‌ای رسید. رهبر، تند و اکید، چنین کاری را تقبیح کرد. ایشان گفته بودند که اساساً تولد من در آن روز کذایی نیست. جدای از این، مسئولیت برگزاری چنین مراسمی و هزینه در آن، متوجه خود برگزارکنندگان است و باید پاسخ‌گو باشند. این ختم ماجرا شد و دیگر کسی به فکر تولد گرفتن برای رهبر نیفتاد.

این گذشت تا این‌که طی هفتهٔ گذشته، آگهی‌های نسبتاً طولانی از تلویزیون پخش شد که در آن‌ها، خبر برگزاری مراسم «شکرانهٔ سلامت رهبر» را می‌داد. قصه این است که حضرات می‌خواستند به بهانهٔ نجات رهبر از ماجرای بمب‌گذاری 6 تیر در مسجد ابوذر تهران، جمع شوند و شکرگزاری کنند! و این حضرات، همان‌هایی هستند که تندی رهبر در قضیهٔ «جشن تولد» را شنیده بودند...

ادای ولایی بودن در آوردن ساده است. ریخت و پاش می‌کنند، مراسم می‌گیرند، سخنرانی می‌کنند و توی تلویزیون آگهی میلیونی و چندصدمیلیونی می‌دهند، بعد مردم را خر فرض می‌کنند و آخر کار می‌فرمایند: ستاد مردمی بزرگداشت حادثه 6 تیر. کدام مردم؟ کو این مردم که همه‌اش دارد برای ... کار می‌کند و هزینه می‌پردازد؟

اگر بنا است مراسمی بگیرید و شکر کنید و علی‌رغم میلِ رهبر، او را «امام» بخوانید، حرفی نیست؛ فعلا دور، دورِ شما است. اما تو را به جان عزیزان‌تان، مردم را شوت فرض نکنید و هزینه‌های میلیونی‌تان را به ناف «ستاد مردمی» نبندید و اسم و رسم‌تان را مثل آدم بگوئید. 

بگوئید تا مردم بدانند پول بیت المال از کجا و چطور صرفِ «جشن شکرگزاری» می‌شود.