عرض به محضرتون که: به نظر می‌رسد خبرنگاران سرویس فرهنگی خبرگزاری مهر، به کل فراموش کرده‌اند که برای سازمان تبلیغات اسلامی کار می‌کنند. شاید هم سازمان تبلیغات یادش رفته که اصولاً خبرگزاری دارد و خبرگزاری سرویس فرهنگی دارد. حالا، به هرحال، یادآوری کنیم که روزی، روزگاری، تبلیغات اسلامی‌ای هم بود...

فکر کن؛ آ‌ن‌قدر بی‌دغدغه باشی که بشوی خانم مارپل، یا آقای هرکول پوآرو. بی‌هیچ فکرِ اضافه‌ای، جز آن‌ها که انتخاب کرده‌ای.
این‌ها مالِ فرق جامعه‌ای مثل جامعه ما با جوامع غربی‌ست یا فقط قصه است؟
اگر قصه است، پس چرا غربی‌ها، تا این‌قدر داستان‌نویس‌های خوبی‌اند؟ بدونِ آن‌که بخواهند جنگ نرم کنند یا در داستان پیام داشته باشند، دارند دنیا را می‌گیرند... رزمایش جنگ سایبری هم برگزار نمی‌کنند، پول مفت نفت هم ندارند که بدهند به فلان نهاد تا به اسم جنگ نرم به هدرش بدهد.
خدایا! یعنی خواب می‌بینیم ما؟ یعنی این‌ها همه یک کابوس است و تمام می‌شود بالاخره؟
آقای پل آوستر! نظر شما چیست؟ چرا شما یک یهودی‌زادهٔ رمان‌نویسی و عین چی خوب رمان می‌نویسی، در عین حال فکرِ گرفتن دنیا نیستی...
ای خدا!

پیش‌تر گفته بودم که هستند به اصطلاح استادانِ روزنامه‌نگاری آنلاین، که از فرطِ بی‌مایه‌گی، دست به دامانِ متون خارجی‌اند و اگر حرفی می‌زنند، کپی - پیست و ترجمهٔ مطالب خارجی‌ها است. این قبیل اساتید، خوب بلدند فخرِ «وام‌گیری از دیگران» را بفروشند. حالا این را داشته باشید. بعد این مطلب از یونس شکرخواه را درباره نحوهٔ نقدنویسی در همشهری آنلاین بخوانید. زمان انتشارش دیروز (12 دی‌ماه 88) است. بعد این نوشته با موضوع نحوهٔ نقدنویسی را بخوانید که ترجمه‌ای است از سیدکمال‌الدین دعائی در سایت خانهٔ کتاب اشا. زمانش انتشارش 26 شهریور 88 است. قضاوت کنید خودتان و ببینید آقای استادِ روزنامه‌نگاری آنلاین، چقدر باسواد است؛ استاد بودنش پیش‌کش.
شکرخواه را ندیده‌ام و آشناییِ نزدیک با او ندارم. لذا مطمئن باشید که خصومتی بین‌مان نیست. فقط می‌بینم کارهایش را... همین.

توضیح لازم: آن‌چه من در این نوشته «لشگرکشی» خوانده‌ام، مسلماً متفاوت است با آن‌چه ضدانقلاب «لشگرکشی» می‌خواند و سفیهانه، بهانه‌اش را «ساندیس» می‌شمرد. البته، هرکه جمعیتِ راهپیمایانِ روز چهارشنبه را می‌دید، شگفت‌زده می‌شد؛ منتها ظاهراً عده‌ای از فرطِ حرص و واکنش‌های عصبی، «مجنون» شده‌اند و بنابراین، حرجی نیست...
کـارِ هرطرفی که باشد، به عقیدهٔ من، «لشگرکشی خیابانی» نماد و نمودِ دموکراسی -خواه از نوع اسلامی‌اش، خواه لائیکش- نیست. دموکراسی‌طلبانی که بخواهند با به خیابان ریختن «قانون» را اجرا کنند، معلوم است چقدر حقیرانه دروغ می‌بافند و «دموکراسیِ برحق»ی که بخواهد با نشان دادنِ عِده هواخواهانش روی دشمن را کم کند، معلوم است چقدر بی‌تدبیر است.
من، با راه‌پیماییِ روز چهارشنبه موافق نیستم و در آن شرکت نکردم. با این همه، وقتی سیل انبوه جمعیتی را دیدم که به خاطر چیزی فراتر از «جمهوری اسلامی» به خیابان آمده بودند و به «حرمت‌شکنیِ» عاشورای حضرت خون خدا واکنش نشان می‌دادند؛ وظیفهٔ خبری‌ام را انجام دادم و از آن نوشتم و گفتم. اما، راستش را بخواهید، من موافقِ لشگرکشی نیستم.
لشگرکشی -از سوی هرکسی که باشد- نشان می‌دهد که دموکراسی را نشناخته‌اند و راهِ عقلانیت را نمی‌شناسند و نمی‌توانند از بسترِ گفتگو و شیوهٔ عقلانیت مشکلات را حل کنند. حالا این از سمتِ هرکسی که باشد، خطا است.
به عقیدهٔ من، هم آن‌کسی که با «قانون» لج می‌کند و از پس چندین ماه، خود را محق چیزی می‌داند که حقش نیست به راه خطا رفته و علی‌رغم گفته‌ها و شعارهایش عمل کرده، و هم نظامِ بزرگِ جمهوری اسلامی راه برخورد با مردم -هرچند معترض- را غلط انتخاب کرده است.
آن‌چه امروز ما می‌کشیم و در خیابان‌ها می‌بینیم، حاصلِ بی‌تدبیریِ هر دو طرف (در درجهٔ اول) و خودخواهی‌شان است. هر دو طرف، خود را چنان برحق می‌دانند که مجوزِ تکفیر دیگری را صادر می‌کنند. هر دوطرف چنان خود را بر حق می‌دانند که طرف مقابل را «یزید» و «عامل موساد» خطاب می‌کنند و خودشان را «حسین» و «حسینی» می‌شمارند.
وقتی کار به «لشگرکشی خیابانی» کشید، طبیعتاً مملکت روی آرامش نمی‌بیند. امروز، بچه‌های ساده و معصومِ انقلاب به خیابان می‌ریزند و علیهِ دشمن (و کسانی که به عنوان «دشمن» بهشان معرفی کرده‌اند) شعار می‌دهند و فردا، طرفی که ملغمه‌ای است از «فریب‌خورده‌های ساده‌دل»، «دشمنان قسم خورده دین» و «بزن بهادرها» می‌ریزد تا روی آن‌طرفی‌ها را کم کند و بالعکس.
و بگذارید «تقدس کاذب» برای هیچ‌طرفی نسازیم و صادقانه بپذیریم که در هر دو طرف، نادان‌ها و احمق‌ها بسیارند و خواسته و ناخواسته دارند آرامش کشور را می‌گیرند. و بپذیریم، حکومت جمهوری اسلامی، در زمانی که می‌توانست راهِ «نرمش» و «گفتگو» را برای برخورد با مردمش برگزیند، از «تهدید» استفاده کرد و متأسفانه خود، مسبب این وضع شد و به دشمنانی مثل «بی‌بی‌سی» که بوقِ انگلستان است فرصت داد تا دوستانی را از ما بگیرد و بسیاری را به حکومتِ برساخته بر انقلابِ عزیزمان، بدبین کند...
راه را اشتباه رفتیم.
هرکس می‌تواند و هرقدر می‌تواند، به تبدیل این فضای زمخت و آزرنده به فضایی نرم کمک کند... بسم‌الله.